Birileri düğmeye bastı. Orta Doğu'da harita yeniden çiziliyor. Irak fiilen bölündü, Suriye tarumar edildi. Büyük İsrail planı, 200 yıldır raflarda bekleyen bir proje gibi değil artık; adım adım, soğukkanlılıkla hayata geçiriliyor. Golan Tepeleri işgal edildi. Şam'a 22 kilometre mesafedeki İsrail üslerinden, Müslüman coğrafyanın kalp atışı dinleniyor. Her şey kontrol altında. Yüzyıllardır gözünü bu topraklara diken akıl, sabırla ve bilimle yol aldı. Dinle değil, imanla değil… Teknolojiyle, bilgiyle, füzeyle geldi. Ve şimdi tam merkezde, kalbimizde kuruldu o üs.

Tıpkı Filistin’de yaptığı gibi. Kadın, çocuk, yaşlı demeden boğazladığı insanlar gibi. Geçmişte yaptıkları, gelecekte yapacaklarının garantisidir. Hiç kimse "Bu kadar da olmaz" demesin. Çünkü zaten oldu. Gazze’de oldu, Kudüs’te oldu. Libya da oldu. Irak da oldu. Şimdi sıranın nereye geldiğini düşünmek bile zor değil.

Peki bu tabloyu hazırlayanlar kim? Kimdi "Orta Doğu’nun eş başkanıyım" diyen? "İsterlerse papaz elbisesi bile giyerim" diyen? Kimdi gömleğini değiştirip sahneye çıkan? Bu coğrafyada roller çoktan dağıtılmıştı, perde açıldığında herkes görevini biliyordu. Müslümanlar ise sahnenin seyircisi yapıldı. Oyun oynanıyor, biz alkışlıyoruz ya da protesto ediyoruz… Ama sahneye çıkamıyoruz.

Libya’da Kaddafi gitti, Suriye’de Esed parçalandı. Sonuç? Müslüman, Müslüman’ı öldürüyor. O silahlar nereden geliyor sanıyorsunuz? Kim veriyor bu cesareti bu kargaşaya? Kürt Devleti kuruldu deniyor, Türkiye ile PKK barıştı mı sanıyorsunuz? 300–500 silah yakalamakla iş bitmiyor. Asıl olacaklar daha olmadı. Bekleyin, göreceksiniz.

Bu coğrafyada yeni bir düzen kuruluyor. Üstelik bizim üstümüzden, bizim kanımızla. Kimse çıkıp "Ne oluyor?" diye sormuyor. Soranlar susturuluyor, yaftalanıyor. Bugün Filistin, yarın Şam, sonra belki de Türkiye… Bu bir komplo teorisi değil. Bu, göz göre göre gelen bir felakettir.

Ve unutmayalım: Tarihte bir kere olanlar tesadüf olabilir, iki kere olanlar plan, üç kere olanlar düzendir. Biz, üçüncüsünün tam ortasındayız